Autor: Sandra Vukić

Giht se često pripisuje prekomjernom konzumiranju alkohola ili nezdravoj ishrani, ali istraživanja sugerišu da genetika igra mnogo veću ulogu u bolnom artritičnom stanju nego što se ranije mislilo.

Međunarodni tim naučnika skupljao je tokom prošle godine, a potom analizirao genetske podatke 2,6 miliona ljudi u 13 različitih kohorti DNK podataka. Taj broj je uključivao 120.295 ljudi sa „prevalentnim gihtom“.

Faktori načina života i dalje u igri

Upoređujući genetske kodove ljudi sa ovim stanjem sa onima bez njega, tim je pronašao 377 specifičnih DNK regiona gdje su postojale varijacije povezane sa gihtom – od kojih 149 ranije nije bilo povezano sa bolešću.

Iako su faktori načina života i okoline svakako i dalje u igri, nalazi sugerišu da je genetika glavni pokretač rizika od gihta – i istraživači smatraju da bi moglo biti još neotkrivenih genetskih veza koje tek treba pronaći.

„Giht je hronična bolest sa genetskom osnovom i nije krivica oboljelog – mit da je giht uzrokovan načinom života ili ishranom mora biti razbijen“, rekao je epidemiolog Toni Meriman sa Univerziteta u Otagu na Novom Zelandu, kada je studija objavljena.

Giht se javlja kada su nivoi mokraćne kiseline u krvi visoki, koja zatim formira oštre kristalne iglice u zglobovima. Kada imuni sistem tijela počne da napada te kristale, to dovodi do značajnog bola i nelagodnosti.

Genetika je važna u svakoj fazi tog procesa, sugerišu istraživači. Posebno utiče na vjerovatnoću da imuni sistem tijela napada kristale i na način na koji se mokraćna kiselina transportuje po tijelu.

Studija temelj za dalja istraživanja

Giht može doći i proći, ali postoje dostupni tretmani – i autori koji stoje iza studije smatraju da pogrešna shvatanja mogu odvratiti ljude od tih tretmana. To je pravi problem sa slučajevima koji se pojavljuju iznova i iznova.

Pored toga što nam pruža bolje razumijevanje uzroka gihta, studija naučnicima daje više mogućnosti za istraživanje kada je u pitanju liječenje, posebno u pogledu upravljanja imunološkim odgovorom organizma na nakupljanje mokraćne kiseline. U stvari, postojeći lijekovi bi mogli biti namijenjeni za ovaj problem.

Međutim, postoje neka ograničenja studije: većina podataka je poticala od ljudi evropskog porijekla, a neki zapisi su se oslanjali na samoprijavljivanje gihta, a ne na kliničku dijagnozu. Ipak, daje nam mnogo bolji uvid u zdravstveni problem koji muči ljude vijekovima.

„Nadamo se da će vremenom biti dostupni bolji i pristupačniji tretmani sa novim ciljevima koje smo identifikovali. Giht zaslužuje više pažnje stručne javnosti kao i više sredstava za zdravstvenu potrošnju sa čime dolaze i veći prioriteti u zdravstvenom sistemu“, rekao je Meriman.

Istraživanje je objavljeno u časopisu Nature Genetics.

Broj stogodišnjaka u Јapanu porastao je na rekordnih 99.763, saopštila je danas japanska vlada.

To je već 55. godina zaredom da broj stogodišnjaka raste, prenosi Kjodo.

Procijenjuje se da će se broj onih starijih od 100 godina povećati za 4.644 u odnosu na prethodnu godinu, zaključno sa 15. septembrom, prema informacijama Ministarstva zdravlja, rada i socijalne zaštite.

Ministarstvo je ove podatke objavilo uoči praznika Dana poštovanja starijih, koji se obilježava u ponedjeljak.

Kako se navodi, žene čine oko 88 procenata od ukupnog broja, odnosno 87.784, dok broj stogodišnjaka muškog pola iznosi 11.979.

Najstarija osoba je Šigeko Kagava, 114-godišnja žena iz Јamatokorijame u prefekturi Nara.

Najstariji muškarac u zemlji je Kijotaka Mizuno (111) iz Ivate u prefekturi Šizuoka.

U Јapanu u prosjeku ima 80 stogodišnjaka na 100.000 ljudi.

Vlada je pokrenula istraživanje o broju stogodišnjaka 1963. godine, kada ih je bilo 153.

Brojka je premašila hiljadu 1981. godine, a 10.000 1998. godine.

Prosječan životni vijek Јapanaca bio je 87 godina za žene i 81 godinu za muškarce u 2024. godini, prema podacima Ministarstva.

U srcu Evrope nalazi se “najčudnija” država čiji pasoš imaju samo tri osobe na planeti.

Usred Evrope postoji entitet koji zvuči kao iz romana – zemlja bez teritorije, sa sopstvenim pasošem, valutom, pa čak i poštanskim markicama, ali sa samo tri državljana na planeti. Dobrodošli u svijet Malteškog viteškog reda.

Malteški red vitezova, poznat i kao Suvereni vojni bolnički red Svetog Ivana Jerusalimskog od Rodosa i od Malte, osnovan je još 1099. godine u Jerusalimu kao bolnica za siromašne hodočasnike. Već 1113. papa je zvanično priznao njegov status viteškog i vjerskog reda. Kroz vijekove red je mijenjao sjedišta – sa Rodosa, pa sa Malte – ali je zadržao suverenitet, iako danas nema teritoriju.

Danas ovaj red funkcioniše iz dva posjeda u Rimu, odakle izdaje sopstvene pasoše, štampa valutu i poštanske marke, pa čak ima i registarske tablice. Ipak, samo tri osobe na svijetu posjeduju pasoš Malteškog reda: Veliki Majstor, njegov zamjenik i kancelar. Svi ostali članovi koriste pasoše svojih matičnih država.

Diplomatske pasoše Malteškog reda imaju:

Veliki Majstor (od 3. maja 2023.) John T. Dunlap
Veliki Komandant (od septembra 2022.) Emmanuel Rousseau
Veliki Kancelar (od septembra 2022.) Riccardo Paterno di Montecupo

Malteški red danas ima blizu 13.500 članova – vitezova, dama i sveštenika – i više od 100.000 volontera širom svijeta. Iako nema teritoriju, MVR je suveren subjekt međunarodnog prava, priznat od 112 država i održava diplomatske odnose sa 104 zemlje, uključujući Španiju, Rusiju i Ameriku. Zanimljivo je da Velika Britanija, SAD i Novi Zeland ne priznaju pasoše ovog reda.

Red je prije svega humanitarna organizacija. Njegovi članovi pružaju “medicinsku pomoć, pomažu u katastrofama i rade na očuvanju kršćanskih vrijednosti”. Financiranje dolazi od donacija, poklona i partnerstava.

(Izvor vijesti: Danas)